Gelukkig ben ik geen enig kind. Daar dacht ik toen ik klein was trouwens heel anders over. Vijf jaar na mijn glorieuze geboorte (waar was jij toen ik geboren werd, je weet het vast nog exact) besloten mijn ouders in hun oneindige wijsheid om nog een telg te werpen. Vijf jaar had ik de wereld helemaal voor mezelf gehad. En dat was opeens voorbij. Mijn nieuwe zusje deed alles wat nieuwe zusjes deden: huilen, poepen, plassen en – thank god – slapen.
Inmiddels zijn we heel wat jaren verder in ons bestaan (laten we het vooral niet hebben over het exacte aantal jaren) en is het allemaal helemaal goed gekomen, al spande het er even om. Inmiddels bellen we bijna dagelijks en dan zó lang dat vriendjes er wel eens moe van worden.
Maar goed, dat zusje van mij dus is dus grenzeloos cool. Er is eigenlijk maar één ding mis met haar: ze is Miss Allergie 2011 en heeft díé tiara al jaren. De kans dat iemand hem nog afpakt is minimaal.
Astma, Hooikoorts, allergisch voor muggensteken, bijensteken, vlooienbeten en nog veel meer. Het kind heeft geluk dat ze niet in zo´n plastic bubbel hoeft te leven. Maar de ergste allergie, de allergie waardoor ik onwijs medelijden met haar heb, is haar hardnekkeige allergie voor huisdieren. Honden, cavia´s, konijnen en…katten dus.
Elk bezoek aan mijn huis en mijn Shiri, leidt al jaren tot uitgebreide niesbuien, jeukneuzen, traanogen en nog meer onaangenaams. Het is allemaal geen feest. Op een bijzonder zonnige avond, met pollen in de lucht en een rensessie om de tram te halen, kon ik later op de avond met haar naar de eerste hulp. Wat een stress was dat.
En nu is er Nala.
Reacties