Hoofdstuk

Daarmee was het besloten

En de muizen dansten op het fornuis. Nou of ze echt dansten weet ik eigenlijk niet. Muziek zat er namelijk niet bij. Maar feit is dat ik die avond 13 jaar geleden mijn keuken binnenliep en daar twee ongenode gasten zich net iets te goed aan het vermaken waren.

En daarmee was het besloten: er moest een kat komen.

Nu was ik toen 22 en had ik mijn (web)roeping nog maar net ontdekt. Dat uitte zich in een hele lelijke website en een startende carrière die niet echt zorgde voor een gevulde bankrekening. Mijn kat moest dus vooral niks kosten, want geld mocht mij niet zo en bleef meestal niet lang bij me hangen.

Via het internet (de plek waar ik alle belangrijke figuren in mijn leven vind) vond ik een oproepje van een kattenfokker: “Gezocht, een nieuw baasje voor onze kitten. Gratis af te halen.” Dat laatste zinnetje deed het hem: gratis afhalen, dát moest wel een lieve kat zijn.

Per email nam ik contact met hen op – ik leed toen nog aan een ernstige (maar niet levensbedreigende) vorm van telefoonvrees – en na wat het heen-en-weer-getik hadden we een date. Ik kon meteen de volgende dag langskomen en mijn nieuwe vriendje ophalen in het Amersfoortse.

Zoals gezegd was ik nog geen grootverdiener en zelfs een reismandje was een grote uitgave. Dus kocht ik een verse kattenbak en wat plakband en een retourtje Amersfoort en ik was op weg.

De kattenfokkerij nam het katten-deel érg serieus. Overal waar je keek lagen katten. Uit elke la in de grote kast, kwamen kittenpiepjes en door de kamer liepen katten en poezen van alle leeftijden. Te midden van al dit kattengeweld rende één klein wit whiskeyhondje rond. Het zal je niet verbazen dat dit hondje ernstig opgewonden was tussen al die katachtigen en als een tennisbal op-en-neer stuiterde.

Gelukkig wisten de twee heren die de fokkerij runden, mijn kat direct te vinden. Uit de derde la van onderen trokken ze een kitten met ogen die groter waren dan zijn hoofd. Puss in boots van Shrek was toen nog niet bedacht, maar absoluut gebaseerd op Shiri. Samen met mijn vriend stopten we Shiri in de reiskattenbakconstructie en plakten het plastic deurtje af met plakbandjes. Mocht  mijn webcarrière mislukken, dan kan ik altijd nog uitvinder worden van beroep.

Maar het mooiste deel van de reis naar huis met mijn adoptiekind was toch de treinreis. Het deurtje van de kattenbak was van doorzichtig plastic. Ik had de bak op mijn schoot gezet, met het deurtje naar mij toe. Ik hoopte dat Shiri daardoor wat minder stress zou hebben, doordat hij wat minder indrukken had. Shiri zat met zijn levensgrote ogen precies voor het deurtje naar mij te staren. Hij was nog maar een heel klein katertje en had zijn innerlijke leeuw nog niet ontdekt. Terwijl hij me probeerde te beïnvloeden met zijn ogen miauwde hij alsof zijn leven er vanaf ging. Maar die kleine mini-piepjes waren echt totaal niet te horen.

Het is jammer dat videocamera’s in ’98 nog erg duur waren. En dat smart foons nog helemaal niet bestonden. En dat mijn portemonnee vooral kortingsbonnen bevatte. Ik heb dus geen beelden van Shiri als kitten. Behalve dan in mijn hoofd. Jammer dat ik die niet op YouTube kan zetten.

2 Reacties ↓

2 Reacties op “Daarmee was het besloten”

  1. Nielzs May 18, 2011 at 1:07 pm #

    Wat een mooi koppie! mooie volle wangen..

  2. Xaviera May 18, 2011 at 2:48 pm #

    ja Shiri was ook een echte knapperd!