Hoofdstuk

Hatsjie

Gelukkig ben ik geen enig kind. Daar dacht ik toen ik klein was trouwens heel anders over. Vijf jaar na mijn glorieuze geboorte (waar was jij toen ik geboren werd, je weet het vast nog exact) besloten mijn ouders in hun oneindige wijsheid om nog een telg te werpen. Vijf jaar had ik de wereld helemaal voor mezelf gehad. En dat was opeens voorbij. Mijn nieuwe zusje deed alles wat nieuwe zusjes deden: huilen, poepen, plassen en – thank god – slapen.

Inmiddels zijn we heel wat jaren verder in ons bestaan (laten we het vooral niet hebben over het exacte aantal jaren) en is het allemaal helemaal goed gekomen, al spande het er even om. Inmiddels bellen we bijna dagelijks en dan zó lang dat vriendjes er wel eens moe van worden.

Maar goed, dat zusje van mij dus is dus grenzeloos cool. Er is eigenlijk maar één ding mis met haar: ze is Miss Allergie 2011 en heeft díé tiara al jaren. De kans dat iemand hem nog afpakt is minimaal.

Astma, Hooikoorts, allergisch voor muggensteken, bijensteken, vlooienbeten en nog veel meer. Het kind heeft geluk dat ze niet in zo´n plastic bubbel hoeft te leven. Maar de ergste allergie, de allergie waardoor ik onwijs medelijden met haar heb, is haar hardnekkeige allergie voor huisdieren. Honden, cavia´s, konijnen en…katten dus.

Elk bezoek aan mijn huis en mijn Shiri, leidt al jaren tot uitgebreide niesbuien, jeukneuzen, traanogen en nog meer onaangenaams. Het is allemaal geen feest. Op een bijzonder zonnige avond, met pollen in de lucht en een rensessie om de tram te halen, kon ik later op de avond met haar naar de eerste hulp. Wat een stress was dat.

En nu is er Nala.

Toen ik mijn zusje mijn kleine aanstaande aanwinst (die nog een naam met een N moet hebben trouwens) liet zien, was het binnen 10 minuten besloten: zij moest en zou een Bengaal hebben en houden. Ze is nogal van de korte metten en binnen een paar uur had ze een poes uitgezocht en een afspraak gemaakt met de fokker. For the record: ze wilde al heel lang een kat, maar durfde het niet aan vanwege de allergieën. En ook for the record: ik bood haar aan dat als ze héél erg allergisch zou blijken en hem niet zou kunnen houden, ze haar Bengaal aan mij mocht geven. Dan was hij in elk geval niet helemaal weg en kon zij eindelijk eens proberen om een katje te houden.

Het was gisteren, toen we Nala eindelijk op mochten halen dan ook überspannend. Met Nala achterin de auto reden we terug van Drunen naar het Utrechtse. Hatsjie, zei mijn zusje na een minuut of 10. “Aaaah,” riep ik geschrokken. Maar het bleef bij één nies.

Eenmaal thuis klonk een tweede nies. Maar dit maal was het Nala die al die mensenschilfers net wat te veel vond. Gelukkig.

Het wordt de komende dagen en weken bijzonder spannend voor mijn zusje en haar Nala. Zouden ze het met elkaar volhouden? Dat weten we nog niet. Maar wat wel direct duidelijk was, is dat ze keihard verliefd op elkaar zijn. Da’s in elk geval een goed begin.

[youtube]cKtxW6TbZ5E[/youtube]

[flickr]set:72157626646123713[/flickr]

 

0 Reacties ↓

Comments are closed.