“We zijn in de volgende fase,” terwijl ik dit heugelijke nieuws aan mijn vriend vertelde, realiseerde ik me dat ik echt als een adoptiemoeder begon te klinken. Elke fase van het adoptieproces voelt als een overwinning. Als een stap dichter bij een zeer gewenste baby. Het kattenvrouwtje in mij doet steeds meer haar best om over te nemen, maar ik houd me nog sterk.
Het poesje en het kleine katertje zijn nu officieel voor ons gereserveerd. De aanbetaling is overgemaakt en op de website van cattery Ifness staan we zelfs genoteerd als de aanstaande ouders van het mooie jongetje. Da’s één zorg minder.
Nu start de volgende fase.
Dit jaar word ik 36. Een respectabele leeftijd al zeg ik het zelf. Toen ik een jaar of 14 was, kon ik me met geen mogelijkheid voorstellen dat ik óóit zo oud zou worden. Toch is het me gelukt. En met ouderdom komt – bijna onvermijdelijk – enige mate van volwassenheid. Althans, dat vermoed ik. Want toen ik 13 jaar geleden Shiri ophaalde (nog een grote liefde die ik via internet scoorde) was dat totaal niet zo’n zenuwslopend proces.
Net voordat ik naar Amersfoort treinde voor kleine Shiri, kocht ik een kattenbak. Daarin vervoerde ik hem naar Utrecht. De kattenbak sloot ik af met stukjes plakband, zodat hij mij niet zou ontglippen en een NS-kat zou worden. Eenmaal thuis speelden we en speelden we en toen was ik kattenmama. Er zat niets meer achter dan “ik wil een kat”. Er was niet meer voorbereiding dan “Neem jij Whiskas mee van de Appie?” Het ging allemaal zonder erover na te denken. Wil, heb, geniet.
Hoe anders is het 13 jaar later.
En waar ze spelen ze hier uiteindelijk mee? Van buiten meegenomen duivenveren, rietjes, alufolieballetjes en de afbindbanden van de dozen van Zooplus. 🙂
Op ebay kan je trouwens goedkopere krabpalen vinden mocht je interesse hebben. 🙂
hahaha ja, ook wat dat betreft zijn het net kinderen 🙂