Na de operatie zag alles er goed uit. De hechting oogde netjes, Anna was een klein beetje stoned, maar al heel gauw weer helemaal bij en al met al leek het allemaal goed te gaan.
Zondag aaide ik Anna over haar buik (woensdag, donderdag, vrijdag en vrijdag ook trouwens) en voelde daar een zwelling zo groot als een ei…een kievitsei toen nog trouwens. Maar dat gecombineerd met het zeer geagiteerde gemiauw van Anna, maakte me toch bijzonder gestrest. Maandagmiddag konden we gelukkig direct terecht bij de dierenarts. Dus toog Jan met Anna richting de praktijk in Oudenoord, terwijl ik met wat werk thuis achterbleef.
Er bleek zich in Anna’s buik wondvocht op te hopen. Niet heel ernstig en in principe iets dat vanzelf voorbij zou moeten gaan. De dierenarts haalde wat van het vocht eruit zowel om op een infectie te controleren als om de druk te verlichten en met een pak pijnstillers kwam Anna (met wat hulp van Jan) gewoon weer thuis.
Gisteravond voelde ik nog maar eens aan haar buik. Ze leek sinds haar bezoek aan de dierenarts in eerste instantie wel iets rustiger, maar was weer begonnen met rusteloos op-en-neer’en en miauwde op schijnbaar willekeurige momenten op haar eigen damesachtige manier het huis bij elkaar. En ja hoor, het kievitsei was nu een kippenei geworden. Verdomme.
En dus was het weer de dierenarts voor Anna vandaag. Weer een spuit, weer een thermometer op een niet-damesachtige plek, weer in de auto. Dit keer ging ik mee om te horen wat de dierenarts ervan vond. Gewapend overigens met informatie van dokter Google, die ik natuurlijk bij het tevoorschijn halen van de naald, spontaan vergat.
Jammer genoeg kon de dierenarts ons nog niet echt veel vertellen. De kweek was nog aan het kweken en het vocht was nog aan het hopen. Zoals het er nu uitziet is het geen ontsteking, maar we moeten de resultaten toch even afwachten. In het beste geval, wordt Anna vanzelf beter en moeten we haar in de tussentijd pijnstillers geven. In het slechtste geval, moet ze nog eens onder het mes (verdomme 2) en fixen ze het onder narcose.
Dat alles is helemaal nog niet rampzalig, I know. Anna is niet dood en gaat hier ook niet aan dood perse. Waar ik van baal, is dat ik vrijdag op vakantie moet. En zelfs voordat Anna kievitseieren op haar buik had, vond ik het best wat om de 2 kleine miauwerds in de handen van een ander achter te laten. Maar nu vind ik het helemaal onmogelijk.
Ben ik dan een echt kattenvrouwtje? ja! Heb ik ooit wat anders beweerd? Nee!
Kunnen jullie even voor me duimen dat álle typen eieren morgen gewoon weg zijn. En dat Anna zo blij kijkt als een vrouw in een maandverbandreclame? Bij voorbaat dank!
Xaviera
Update: Anna moet een week aan de antibiotica. Vrijdag horen we pas of het een bacteriële infectie betreft, maar voor de zekerheid is ze nu gestart met een kuur. Ze speelt nog als een mafkees, dus ik geloof dat het best prima met haar gaat, zeker zolang we haar ook pijnstiller blijven geven. En als er verder geen infectie is, zou het met een dag of 3 4 beter moeten worden (arme huis- en babysitter, die moet nu een week lang Anna 3 pillen per dag voeren. En hij heeft zelf een hond). Blijf je nog even duimen?
]]>
). Daarom dus even geen blogs over de avonturen van Anna en Nicky. Maar wel wat video’s. Gewoon, om jullie te paaien.
[youtube]PAyHTkyZ3H8[/youtube]
]]>
Voor de duidelijkheid: zij zijn zich allebei nog totaal niet bewust van de diepgang van hun relatie. Sterker nog, om de een of andere reden hebben zij beide het idee dat ze aartsvijanden zijn. Nou ja, vooral Anna eigenlijk. Nicky is het om het even. Of Anna nou gromt, blaast, mept, het maakt het allemaal niet zoveel uit, zolang hij maar kan spelen en in snoeren kan bijten.
Maar Anna, vindt Nicky aartsvijand numero uno. Een beestje dat in de gaten moet worden gehouden en waaraan duidelijk moet worden gemaakt wie de baas is. Maar vooral een beestje dat eens moet begrijpen dat Anastasia Morgaine Le Faye geen dame is die genegeerd kan worden.
Word nou eens vrienden. Ik denk het, ik zeg het, ik hoop het. Maar ja, misschien is 3 dagen gewoon niet genoeg. Geduld is een schone zaak. Het zou fijn zijn als ik er wat meer van had.
]]>
nicolai
Toen ik klein was wilde ik altijd een broer. Een zusje had ik al en die was best chill. Maar een broer, dat leek me echt het einde. Een hele knappe en sterke natuurlijk. Eentje die voor me op kon komen wanneer nodig en waarmee ik WWF wrestling kon spelen in plaats van kappertje, zoals met mijn zusje.
Maar het zat er niet in. In hun oneindige wijsheid, besloten mijn ouders dat twee van die rare meiden wel genoeg was. Een broer. Echt, als je er eentje hebt, koester hem dan.
Niet iedereen denkt er overigens zo over. Anna bijvoorbeeld heeft niks met broertjes. Vooral niet van die gestreepte tijgerbroertjes, die opeens in huis verschijnen. Zo’n broertje dat erbarmelijk kan miauwen, maar totaal niet bang is. Anna lust dat soort broertjes voor ontbijt. Althans, dat wil ze dat broertje en ons laten geloven. Maar als je goed kijkt, zie je dat Nicolai – die sinds gisteren eindelijk bij ons woont – Anna de stuipen op het lijf jaagt.
Ze blaast, ze gromt, ze staart en haalt af en toe uit. Maar echt veel stelt het niet voor. Éen echte beweging van Nicolai en ze rent weg alsof haar leven ervan afhangt. Watje.
anna
Volgens dokter Google is dit allemaal heel erg normaal. Dus kijk ik ernaar alsof ik niks anders gewend ben. Maar even tussen jou en mij ….ik vind het eindeloos spannend. Ben doodsbang dat ze elkaars ogen uitkrabben en mijn hart stopt elke keer dat die ruggetjes omhoog gaan en die staart begint te zwiepen.
Hoe lang het duurt voordat ze elkaar leuk gaan vinden? Ik weet het niet. Uiteraard heb ik geprobeerd het een en ander met Anna te bespreken, maar onze grande dame zwijgt in alle talen behalve groms.
Spannend hoor!
Anastasia reageert dus zo. Met geluid aan, hoor je haar gegrom…
[youtube]5z42qhEAXEU[/youtube]
]]>Sinds Shiri ziek was geworden was hij niet meer zo content met mijn aandacht. Hij wilde vooral veel met rust worden gelaten. Maar die laatste nacht koos hij ervoor om uitgebreid tegen me aan te komen liggen. Lekker warm tegen mijn buik aan, zoals hij dat altijd had gedaan. Heerlijk.
De nacht was lang, maar ging ook te snel voorbij. Voordat ik genoeg genoten had was het moment daar. Het geluid van de deurbel maakt dat mijn hart sneller ging kloppen. Ik vond het allemaal zo raar. Ja, Shiri is een kat. En ja, mensen beslissen voor dieren. Maar het hele idee dat je beslist over het leven van een ander, kat of niet, is echt heel gek.
De dierenarts legde ons uit wat er zou gaan gebeuren. Eerst zou Shiri een spuitje krijgen om in slaap te vallen, daarna een spuitje om zijn hart te stoppen. De plooi waarin ik mijn gezicht tijdens deze uitleg probeerde te houden, leek wel bevroren. Zakelijk knikte ik ja en natuurlijk, terwijl het gevoel van onwerkelijkheid met de seconde groeide.
Ik nam Shiri in mijn armen en knuffelde hem zo lang mogelijk. Mijn vriend bood aan om hem vast te houden. Maar na 13 jaar samen vond ik dat ik het aan hem verplicht was om ook dit samen mee te maken.
Terwijl de dierenarts het eerste spuitje prepareerde, hield ik mijn kleine kereltje stevig vast. Er was niet veel meer van hem over, maar wat er was bedekte ik met kussen. “De eerste prik zal hem wel pijn doen, “ meldde de dierenarts. Ze maakte geen grapje. Zodra de naald erin ging, gilde Shiri keihard en beet met als z’n kracht in mijn hand. Ik voelde het niet eens. Het verdriet van verlies is veel pijnlijker dan welke fysieke pijn dan ook.
Direct erna viel Shiri in slaap. Niet een beetje, maar dieper dan ooit. Zijn hoofdje hing, zijn poten werden slap. Ik drukte hem tegen me aan en hield van hem, zo hard als ik kon.
Weet je wat ik het ergste vond? Terwijl hij daar zo in mijn armen lag te slapen, snurkte hij zachtjes, zoals hij dat vele avonden aan mijn voeteneind had gedaan. Kleine kattensnurkjes, van een lief oud menneke. Ik liet mijn tranen geluidloos lopen. Ik ben echt Olympisch kampioen geluidloos huilen, dus dat ging prima.
Het duurde lang voordat Shiri “weg” genoeg was. Toen was het tijd voor de tweede spuit. De spuit die een einde zou maken aan zijn pijn en aan ons lange leventje samen. Bah!
Wat zag hij er knap uit. Hij leek helemaal niet dood. Toen mijn oma overleed, bleef er een lichaam over, maar mijn oma was duidelijk weg. Shiri zag eruit alsof hij elk moment op kon springen en een van zijn junglefantasieën uit kon gaan leven. Maar dat deed hij niet.
Ik heb nog zeker een uur naast hem gelegen. Het kind in mij gewoon de vrije loop gelaten. Waarom niet. Verlies doet pijn. Wie het ook is en wie jij ook bent.
En toen was het echt klaar. Shiri was niet meer bij ons.
En elke dag schrik ik weer even van hoeveel je een wezen kunt missen waarmee je nooit een echt gesprek hebt gevoerd. Gek is dat. Maar dat ik hem vreselijk mis staat vast.
]]>Het leek even beter te gaan met hem. Nadat de dierenarts had vastgesteld dat zijn nieren stuk waren, hadden we hem 3 dagen bij hen achtergelaten. Drie dagen waarin hij medicijnen kreeg, hem vocht werd toegediend en hij in een kleine kooi zichzelf verder moest zien te redden.
Doodstil was hij toen we hem mee terug namen in de auto. Hij stonk naar zieke kat en medicijnen. Zijn poten hadden kale plekken, waar ze zijn haar hadden weggeschoren om het infuus te kunnen plaatsen.
Zielige baby
Eenmaal thuis verstopte hij zich eerst voor ons. Maar toen hij zeker wist dat we hem niet meer weg zouden sturen, kroop hij zo dicht hij als hij kon bij ons. Hij was zo opgelucht om weer thuis te zijn dat hij zijn warme lijfje zo dicht mogelijk tegen mijn buik aandrukte.
Dat was ook het moment dat het kwijlen begon.
Ik had toen nog geen idee dat het kwam doordat hij misselijk was. De nierziekte maakte dat hij zich niet goed voelde en dat maakte weer dat hij ging kwijlen. Van de dierenarts kregen we een middel tegen het kwijlen. Maar echt weg wilde het niet meer.
Shiri sliep vanaf die dag in de badkuip. Zijn nieuwe favoriete plek. Eten ging niet meer van harte en ook drinken wilde hij alleen na aandringen van mij.
Mijn ochtenden bestonden uit opstaan, Shiri’s eten klaarmaken en bij hem zitten totdat hij voldoende binnen had. Dat was niet gemakkelijk. Het eten smaakte hem niet alleen niet, het deed hem ook pijn om erop te kauwen. Terwijl hij at, miauwde hij van de pijn. Zelfs met de pijnstillers die we inmiddels van de dierenarts hadden gekregen bleef de pijn niet weg.
In de weken die volgden, leek het heel even allemaal beter te gaan. Hij leek weer een beetje zijn oude zelf. Hij speelde af en toe en zwiepte niet de hele tijd geïrriteerd met zijn staart. Hij kwam wel eens bij ons liggen en kwam een beetje aan.
Maar de laatste week wist ik het zeker: einde oefening. Zijn gewicht daalde weer. Van een stevige kater van 5 kilo, was nu nog maar 2,8 kilo over. En naast miauwend eten, gromde Shiri nu ook wanneer hij water dronk. Het was vreselijk om aan te zien.
Bij de dierenarts wist ik al wat het oordeel zou worden: “Wij zijn er niet alleen voor u, maar vooral voor het dier. En we zijn op een punt beland waarop het voor het dier niet meer dragelijk is.” Shiri had inmiddels zweren op zijn tong, van het ureum dat in zijn lichaam vrijkwam door falen van zijn nieren. Die zweren deden hem vreselijk veel pijn bij het eten en drinken.
Samen met de dierenarts besloten we Shiri een morfinepleister te geven. Dat was – als ik eerlijk ben – vooral voor onszelf. Met die pleister kon hij 5 dagen zonder pijn functioneren. Vijf dagen waarin wij afscheid konden nemen. Hem knuffelen tot we niet meer konden.
Met morfinepleister in bad
Dat hebben we dan ook gedaan. Twee nachten heb ik bij hem in bad doorgebracht. En nee, dat lag niet lekker, maar toch was het heerlijk.
Ook de laatste nacht brachten we samen door. Maar daarover volgende keer maar weer. Ben er nu even klaar mee.
]]>
Klik op de afbeelding voor een grotere versie!
]]>Waar ze haar energie vandaan haalt? Nobody knows. Maar dat was voor mij natuurlijk niet voldoende. Zeg, ik heb niet voor niks een abonnement op de Quest: ik wilde weten hoe ze zo springerig kon zijn de hele tijd. En aangezien ik een gadgetgirl ben, had ik direct door dat daar ook de oplossing lag.
Diezelfde dag vulde ik bij de Kijkshop zo’n vreselijk irritant kaartje in (eerst met het verkeerde nummer uiteraard) en kocht een spiksplinternieuwe webcam. Eenmaal thuis – na een dag keihard werken uiteraard – installeerde ik mijn nieuwste elektronische aanwinst op mijn laptop en koos een strategische locatie in de kamer waarvandaan de cam volledig zich had op Anastasia’s favoriete plekjes.
De volgende dag zette ik – voordat ik weer een dag keihard werken tegemoet ging – de webcam aan. Vol verwachting startte ik eenmaal op kantoor mijn kantoor-laptop en surfte naar het adres waarvandaan ik Anastasia kon zien.
De hele dag, toonde mijn tweede scherm mijn huiskamer. De hele dag staarde ik naar het scherm en probeerde van een afstand Anastasia aan het spelen te krijgen. De hele dag, lag het kleine, baldadige prinsesje, Uitgebreid te slapen. Uitgebreid!
Waar haalt ze haar tomeloze energie vandaan? Simpel: zodra wij de deur uitgaan, slaapt ze alsof haar leven er vanaf hangt. Zodat ze, zodra wij weer thuis zijn, als een gék trappen op en af kan rennen, achter balletjes aan kan hollen en met 4 poten tegelijk van de grond op de bank kan springen. Slim Anastasia. Dat is 1-0 voor jou!
[youtube]0KrHMIE92z4[/youtube]
]]>
Een kamer die uitermate geschikt is, aangezien er dus ook niet veel meer in staat dan een hoge kast met al mijn make-up, een spiegel en een verzameling tassen. Maar interessanter nog: dit is de kamer waar ik mijn pino-nest heb gebouwd.
Toen Jan en ik een jaar of 4 geleden gingen samenwonen, kreeg ik een eindeloze paniekaanval. Hoewel we 3 etages tot onze beschikking hebben, dacht ik dat ik niet genoeg ruimte voor mezelf zou hebben. Ik heb toen uit voorzorg een eigen kamer bedongen. In die kamer heb ik een eigen bed gemaakt, met stapels kussens erop (pino-nest) en een televisie en DVD-speler neergezet. Maar het allermooiste vind ik zelf nog wel de deurbel die erop zit. Oftewel: eerst aanbellen graag!
Goed, die kamer had ik dus voor het kleintje in gedachten. Het kleintje dat op dat moment nog geen naam had.
Na een lange rit vanuit Waalwijk (inclusief mysterieuze file) en een oneindig aantal ontsnappingspoging van het harige baby’tje, bleek de dame al zeer kort na thuiskomst de accommodatie helemaal niet goed te keuren.
Hoewel ik de kamer bezaait had met een oneindige hoeveelheid kussens en speeltjes, mandjes en krabpalen, ging haar kittenhart er niet sneller van kloppen. Hoe ik dat wist? Dat weet een moeder gewoon!
Het was dan ook al heel snel besloten: de nieuwe kitten mocht naar beneden. In de huiskamer plaatsten we alles wat ze nodig zou hebben en een matras voor mij.
Wat ook opeens heel snel werd besloten, was haar nieuwe naam. Deze deftige dame verdiende er namelijk z.s.m. eentje, nee drie: Anastasia Morgaine Le Faye.
[youtube]AiMWDnixCG8[/youtube]
]]>Voordat ik door de deuren van Andy’s Super liep, zuchtte ik dan ook diep en nam me nog maar een keer voor om vooral niets te kopen. We waren er immers voor mijn zusje en haar Nala en niet voor mij en mijn 2 nog naamloze kittens.
Goede voornemens zijn op zich prima dingen. Het probleem natuurlijk is dat je ze alleen nodig hebt bij zaken waarvan je weet dat je ze eigenlijk juist wel of juist niet wilt doen. Het goede voornemen om Meer wortels te eten, is onnodig als je de hele dag wortels knaagt. Het voornemen om niet meer te snoepen is alleen zinnig als je snoep lekker vindt.
Eenmaal binnen in Andy’s Dierensuper vloog mijn goede voornemen direct de deur uit. Bankjes voor katten, krabpalen hoger dan de toren van Pisa, speelgoed, kattenkruid, vrolijk versierde kattenbakken: leukleuk leuk. Ergens in mijn achterhoofd hoorde ik nog wel de stem van mijn vriend: “Geen kattenparadijs.” Dus voordat ik daadwerkelijk álles in mijn karretje gooide, maakte ik met mijn bovengemiddeld slimme telefoon wat kiekjes van de zaken die ik wilde afrekenen en stuurde ze voor overleg naar mijn vriend.
Al na de tweede foto ging de telefoon:”Het is niet de bedoeling….,” dat het een kattenparadijs wordt, maakt ik af. Geduldig luisterde ik naar zijn preek. Rustig beloofde ik mij in te houden. En met mijn beste pruilstem noemde ik de zaken op die we toch echt wel Moesten hebben.
Pruilstemmen en mannen. Een goede combinatie voor ons, dames. En in het kader van emancipatie even dit: ik hoef natuurlijk geen toestemming om kattenspul te kopen, maar ja mijn vriend (waarmee ik getrouwd ben) moet ook bij mij en de kittens wonen. Dus ja…overleg is noodzakelijk.
Maar goed, na pruilen en redelijkheid is dit het resultaat. Voorlopig valt het nog mee. Maar ik heb niet beloofd dat het hier stopt he.
[flickr]photo:5753658111[/flickr]
[flickr]photo:5753658171[/flickr]
[flickr]photo:5754204758[/flickr]
[flickr]photo:5754204788[/flickr]
[flickr]photo:5753658321[/flickr]
[flickr]photo:5753658393[/flickr]
]]>